
“Nis, énjing Kang Engkos cios ka Jakarta, diajak damel ku Mang Uja,” pokna tilu bulan nu kaliwat.“Mang Uja supir mobil téngki téa, Kang?” Kuring negeskeun.
“Muhun,
Nis. Akang ditawaran ngenékan. Kasempetan saé, akang hoyong kukumpul
kanggé ngawujudkeun rencana urang,” Pokna daria, katara pameunteuna
pinuh ku pangharepan.
“Kaaang..,
asalkeun halal, Anis teu weléh ngarojong sareng ngadu’akeun. Mugia
akang kénging hasil, sareng pamaksadan urang tinekanan,” walon kuring
bari neuteup pinuh ku rasa reueus tur reugreug. Karasa kénéh teuteup
asih sareng usap deudeuhna.
“Niiiis,
hayu bisi kaburu sareupna, netepan maghribna diditu waé,” Ambu nyalukan
ngajak ka imah calon mitoha. “Mangga Maa..! Kedap badé nutupkeun
jandéla heula.” Sabot nutup jandéla, narik napas jero naker.
Dileupas...hhhhh..! Poé ieu nu katujuh, ti saprak kang Engkos mulang
dianteur ku ambulan
Langganan:
Posting Komentar
(Atom)
0 comments:
Posting Komentar